Laatste dagen…

De laatste paar dagen voor we naar Nederland vertrekken hebben we de beschikking over de auto van Pim. Vrijdag hebben we een rit over het eiland gemaakt naar Westpunt. In die omgeving ligt ook het National Park Shete Boka waar we de belangrijkste bezienswaardigheden bezocht hebben, een grot waar het water met veel geweld in binnenkomt

en een natuurlijke brug die ontstaan is doordat het water de rots uitgehold heeft.

´s Avonds nog even naar het happy hour...

... waar Jules de populairste gast is.

Zaterdagmorgen zijn we met de boot naar Seru Boca Marina gevaren, waar Rapy veilig ligt gedurende onze vakantie in Nederland. De haven hoort bij een luxe resort met bungalows, een hotel en een golfbaan. Naast de weg is een speciaal pad voor de golfkarretjes.

Sommige kleine wegen zijn alleen maar voor deze wagentjes.

Omdat de dag van de vlag gevierd wordt zijn we ´s middags naar Willemstad gegaan om de feestelijkheden te bekijken. Veel mensen hadden zich gekleed in blauw en geel, de kleuren van de vlag.

In Otrobanda (een wijk aan het water) was een feestterrein waar verschillende groepen optraden, muziek, toneel met dans, een trommelgroep enz. In de buurt van dit terrein waren allerlei eettentjes waar je wat lekkers kon kopen.
Zondag zijn we bezig geweest om de boot in orde te brengen. Thijs en Wilma (Luna Verde) zijn nog gezellig wat komen drinken. Morgen de laatste spulletjes nog inpakken, dan kunnen we vertrekken.
We stoppen nu een paar weken met de verhalen op de website. Tot 1 augustus zijn we in Nederland, daarna zijn we weer “online”.

Uitstapjes op Curaçao.

Vrijdag was het happy hour (wat hier de hele avond duurt) heel druk, met een zanger om de feestvreugde te verhogen. Er komen hier niet alleen maar bootjesmensen, ook Nederlanders die op het eiland wonen ontmoeten elkaar hier.
Pim (van de Linea) vertelde dat Budget Marine zondag mensen uitnodigde om mee te varen op een boot die naar de regatta ging kijken die door hun op Curaçao georganiseerd werd. Een wedstrijd voor boten van het eiland die tegen elkaar strijden om een wisseltrofee.

Het was vooral een wedstrijd voor de gezelligheid, maar iedereen deed zijn best om zo snel mogelijk te varen. Er deden echte wedstrijdboten mee en toerzeilers.

Wij zaten op een catamaran motorboot waar we onderweg naar de Fuikbaai van de wedstrijd konden genieten. In de Fuikbaai gingen we voor anker, waar we konden zwemmen. Tussen de middag was er een lunch voor deelnemers en gasten waarna er nog een wedstrijd gevaren werd. Het was een gezellige dag met leuke mensen aan boord.
Maandag zijn we met de bus naar Willemstad gegaan om op ons gemak rond te kijken. Het centrum van Willemstad is gezellig en levendig.
Langs het water is een drijvende markt, deze noemen ze zo omdat de mensen op hun boot wonen.

De vissers verkopen hun waren vanaf de boot,

de andere handelaren hebben op de wal een stalletje met voornamelijk groenten en fruit.
Op sommige plaatsen zijn de muren versierd door plaatselijke kunstenaars wat een heel apart 3 dimensionaal beeld geeft.

Zo kun je zomaar op een terrasje wat drinken met een paar grote leguanen vlak achter je. Op een andere muur zien we zonnebloemen en ook een keer een vrouwenfiguur.
De huizen en monumenten zien er fleurig uit in gezellige kleuren die natuurlijk mooi uitkomen in deze zonnige omgeving. De Nederlandse invloeden zijn nog terug te vinden in de vorm van de gevels en we kunnen hier ook nog Nederlands praten. Er zijn niet voor niets zoveel Nederlanders die hier een tweede huis hebben of er blijven wonen.

Vroeger een synagoge, nu het kantoor van de officier van justitie.

Naar Curaçao.

Dan is toch het moment aangebroken waarop we afscheid moeten nemen van onze nieuwe vrienden. Van Nick en Els hebben we een leuk kookboekje gekregen met recepten van de Antillen en van Wim en Marianne een boekje over Makamba´s (Nederlanders) op Bonaire, met een foto van hun op de voorpagina.

Met Nick en Els.

De mensen in de haven van Dintelmond krijgen allemaal de groeten van Wim en Marianne. Als jullie willen weten wat hun “werk” is hier, kijk dan op www.compassbonaire.nl zo´n baan willen we toch allemaal wel?

Nu liggen we op Curaçao in het Spaanse water, een beschut binnenwater waar het al behoorlijk vol ligt met boten die hier het orkaan seizoen doorbrengen. Bij de vissershaven is een klein tentje waar op dinsdag en vrijdag happy hour is waar veel bootjesmensen naar toe komen, dan heb je al gelijk leuke contacten en je kunt hier ook informatie uitwisselen. Iedere morgen is er via de marifoon een soort netwerk waar informatie gegeven wordt en je vragen kunt stellen. Zo weten we ook dat er ´s morgens om 9.45 een bus komt die gratis naar de supermarkt rijdt waar iedereen een uur de tijd krijgt om boodschappen te doen. Voor ons fijn omdat je hier overal een eind vandaan zit en voor de supermarkt ook een goede handel, deze is verzekerd van klanten omdat de bus nog meer plaatsen heeft waar hij mensen ophaalt op verschillende tijden. Zo hebben ze de hele dag klanten en wij staan niet in een lange rij bij de kassa. De service gaat zelfs zover dat er een koffiehoek is waar je gratis koffie kunt pakken.
Internet hebben we via een andere boot die hier al 8 jaar ligt en een antenne heeft geplaatst waar iedereen tegen een kleine vergoeding gebruik van kan maken. Soms werkt het wel heel traag, maar we hebben verbinding zonder dat we met de laptop hoeven te sjouwen.

Jonge muzikanten op de Koningin Emmabrug in Willemstad, de enige drijvende draaibrug ter wereld.

Moeilijk afscheid van knus Bonaire.

De afgelopen week hebben we niet veel bijzonders gedaan, ´s morgens wat huishoudelijke klusjes en ´s middags een uurtje naar het strand waar we mooi kunnen snorkelen. Gisteren hebben we wat brood meegenomen die de vissen gewoon uit onze hand kwamen eten. Bij mij zwom er een flinke vis tegen me aan waar ik zo van schrok dat ik mijn hand open deed en gelijk al mijn brood losliet waardoor er een hele school om me heen zat. Nadat Henk ook door zijn brood heen was hebben ze zelfs nog even achter ons aan gezwommen.

Omdat we nog niet in het bezit zijn van een onderwatercamera hebben we wat foto´s van vissen die we hebben gezien overgenomen uit een boek.

Een verdwaalde jonge flamingo naast onze steiger.

Onze buren kwamen ook even kijken wat er aan de hand was.

We hebben op Bonaire alweer 4 gezellige weken gehad, de tijd vliegt voorbij. Het is een eiland wat je heel knus of heel saai vindt, dat hangt ervan af waar je van houdt. Wij vinden het allemaal heel gemoedelijk, we zijn snel gewend aan het leven en kennen inmiddels al heel wat mensen. We hebben dan ook de neiging om hier nog veel langer te blijven maar hebben nu toch besloten om maandag te vertrekken naar Curaçao. Dan kunnen we daar de boel nog verkennen en de boot helemaal “vakantie klaar” maken voor we naar Nederland vliegen.

Een tuin waar flamingo´s tussen de "kunstwerken" doorlopen.

Haringhappen op Bonaire.

Het leven hier gaat rustig zijn gangetje, we komen hier wat nieuwe bekenden tegen en dan dinsdag ook ineens weer een paar wat oudere bekenden. De Happy Bird met Roderick en Yvonne is ook aangekomen op Bonaire. Dinsdagavond hebben we met hun bijgekletst bij Karel´s beach bar. Woensdag zijn we weer naar de openlucht bioscoop gegaan waar ´Water For Elephants´ draaide. Jammer dat de weersomstandigheden in Nederland het niet toelaten om zo´n filmgelegenheid te hebben, het is heel bijzonder om met z´n allen in een soort tuin te zitten om te kijken.
Donderdag zijn we een eind gaan fietsen en hebben we de vlindertuin bezocht. Hier hebben ze vlinders van het eiland maar ook geïmporteerde uit Costa Rica.

Daar bestellen ze poppen die ze uit laten komen in een kast. Het is een hele organisatie om het bestand op peil te houden omdat de vlinders ongeveer 3 weken leven en sommige soorten maar 1 week.
Vanmorgen (zondag) kwamen Roderick en Yvonne onverwacht langs, helemaal naar de haven gevaren in hun dingy.
Vanmiddag zijn we naar het strand naast de haven gegaan. Hier kun je heel leuk snorkelen, allerlei mooie vissen zwemmen hier tussen het koraal. Ze vluchten niet voor je weg dus heb je alle tijd om ze op je gemak te bekijken.
Nadat we deze week helemaal jaloers naar al die foto´s van haringhappende mensen in de krant hebben gekeken werden we vandaag helemaal blij verrast bij het happy hour.

Daar werden om 6 uur een paar flinke bakken met haring aangevoerd die ´s middags ingevlogen waren en hebben wij ook heerlijk kunnen happen in de Hollandse nieuwe!

Hmmmmmm!

Nog meer jazz….

Zaterdagavond zijn we met nog een paar kennissen van Wim en Marianne uitgenodigd om op hun boot net buiten de haven aan een boei naar het jazz concert te luisteren. Iedereen had wat lekkers te eten en te drinken meegenomen, we hebben dus een culinaire avond gehad met live muziek op de achtergrond. Het was wat modernere jazz waar we geen van allen echt van gecharmeerd waren maar gezellig was het wel.
Zondagmiddag was de afsluiting van het festival bij het Divi Flamingo Beach Resort.

Daar was een heel goed optreden van Madeline Bell & Frits Landsbergen.

Bij sommige nummers traden Joke Bruijs en Manuela Kemp op als achtergrondkoortje.

We zijn nu 2 weken op Bonaire, waarvan alweer een week in de haven. Hier liggen allemaal boten van mensen die op het eiland wonen. Wim heeft voor ons geregeld dat we hier naast een andere boot konden liggen want het is nu nog maar een kleine haven waar normaal geen passanten kunnen liggen. Er zijn wel plannen om de haven volgend jaar flink uit te breiden. Het leuke is dat we hier nu een beetje opgenomen zijn in de gemeenschap. Net als de anderen doen we gewoon onze boodschappen, was en alle voorkomende klusjes.
Maandagavond ben ik uitgenodigd door Marianne en 2 van haar vriendinnen om mee te doen met een Tarot spel. Hierbij moest je van te voren een vraag stellen die met behulp van de kaarten waar je tijdens het spel op komt beantwoord wordt. Frappant is dat iedereen terecht kwam op plaatsen die echt op de eigen vraag betrekking hadden, maar het leukst van de avond vond ik dat de gesprekken, die door het spel ontstonden, heel fijn waren.

Film en Jazz op Bonaire.

Woensdag zijn we met Wim en Marianne naar de film geweest, niet in een bioscoopzaal maar bij Chill Out, een kleinschalig resort met 4 appartementjes, een zwembad en een bar.
Hier draaien ze wekelijks gratis een film (dvd) met behulp van een beamer op een muur, heerlijk in de open lucht. Het gaat er hier nog gemoedelijker aan toe dan bij Filmtheater Fanfare in Oudenbosch. De beschikbare stoelen worden neergezet in de richting van het scherm, als je aankomt zoek je een stoel uit en legt er wat grind op, een teken dat de stoel bezet is, dan kun je op je gemak nog iets drinken aan de bar. Voor alle zekerheid hebben de vaste klanten ook eigen stoelen in de auto, die kunnen er ook bijgezet worden. Nu draaide de nieuwste film van de Pirates of de Caribean. We vonden de film niet geweldig, maar de sfeer was heel erg toepasselijk, onder een paar wuivende palmen kijken wat de piraten in dit gebied uitspoken, een beetje effect van een 3-dimensionale film.
En dan is er het Hemelvaart weekend waarvan we meestal wel 1 of 2 dagen naar Breda gaan voor het Jazz festival. Nu blijkt er hier op Bonaire ook 4 dagen een Jazzfestival te zijn!
Donderdagavond zijn we naar een concert geweest in Fort Oranje. De avond was verdeeld in 3 optredens:
-Pal´i Wiri, een groep van Bonaire

-Nina Strnad uit Slovenië met een Trio van Curaçao

-Henk van Twillert uit Nederland en Vento do Norte, een groep muziekstudenten uit Portugal met saxofoons en klarinetten.
Tussen de optredens door werden er gedichten voorgedragen.
Wij vonden vooral Nina Strnad met het Trio heel erg goed.
Vrijdagavond was het concert hier in Plaza Resort Bonaire. Wij kijken vanaf de boot gedeeltelijk op het podium, we hebben dus gratis mee kunnen genieten van de optredens. Na de concerten zijn hier vlakbij ook nog after parties waar een groepje muzikanten speelt en sommige artiesten ook naartoe komen om te zingen. Het is bedoeld als jamsessie, dat wil zeggen dat iedereen die wil mee mag spelen of zingen, wij zijn vrijdagavond even wezen kijken maar hebben de indruk dat het meer een ontmoetingsplaats is voor de mensen die op het eiland wonen en dan voornamelijk de Nederlanders.

Tussen de muziek door horen we een paar keer per dag een vliegtuig opstijgen van het vliegveld wat vlak naast de haven ligt.

De buurman aan de andere kant van de steiger is iets rustiger!

National Park Washington-Slagbaai.

Maandag zijn we verkast naar Plaza Resort Marina omdat we hiervandaan iets makkelijker met de fiets op pad kunnen om boodschappen te doen e.d. ´s Middags hebben we gelijk de was van een paar weken naar de wasserij buiten Kralendijk gebracht.

Kunst met gevonden voorwerpen langs de weg.

Dinsdag hebben we een auto gehuurd en zijn naar het noordwesten van het eiland gereden waar het National Park Washington-Slagbaai ligt, een beschermd natuurgebied van 55 km².

We volgen de wegwijzers met een leguaan naar het park. Langs de weg zien we regelmatig afrasteringen die gemaakt zijn van de takken van cactussen, deze worden geplant en groeien weer verder als een stevige heg die goed beschermt tegen ongewenste bezoekers.

Bij de ingang van het park is een klein museum met de geschiedenis van het eiland, hoe het ooit ontstaan is, en de dieren die hier voorkomen.

Het gebied heeft wat weg van een wild-west woestijnlandschap wat je wel eens in films ziet.

De rotsen zijn gevormd door de stijgende en dalende zeespiegel. Fossielen van koraal zie je op de vlakke stukken in de rotsen.

In het park wemelt het van de hagedissen en we zien een paar flinke leguanen, die hier iguana´s genoemd worden.

In het zoute water van de meren leven flinke kolonies flamingo´s, er zijn ongeveer 4000 nesten op het eiland.

We waren blij dat we bij de autoverhuurder gezegd hadden dat we naar het park wilden, we hebben een auto meegekregen die de 35km lange route over een ruw pad aankon, een prachtige route waar we van genoten hebben.

´s Avonds was hier in het Resort een barbecue op het strand onder begeleiding van een steelband waarbij het behoorlijk druk was met gasten die in het hotel of een appartement verblijven.

Diavoorstelling Bonaire

Jarig!

Donderdagavond heb ik voor alle zekerheid mijn mobieltje uitgezet, omdat ik wel verwachtte dat er een paar sms-jes binnen zouden komen en het tijdsverschil met Nederland 6 uur is. Toen ik hem vrijdagmorgen aanzette begon hij dan ook gezellig te piepen. Bedankt voor alle leuke felicitaties, via sms en de website, (de mail heb ik nog niet kunnen openen omdat we nog geen internet hebben gevonden) heel fijn dat er zo veel aan me gedacht is. Zo kreeg ik gelijk een jarig gevoel. Henk verraste me met een lekkere fles parfum bij het ontbijt en 's avonds zijn we met Wim en Marianne wezen eten. Zij hadden een verjaardags pakket samengesteld met leuke cadeautjes van Bonaire. Alles bij elkaar hebben we een gezellige dag gehad.
's Morgens lagen we hier nog als enige Nederlandse boot, in de loop van de dag kwamen er zomaar 4 binnen die allemaal vlak bij ons liggen. De Luna Verde, met Thijs en Wilma, hadden we al eerder ontmoet in Lagos en Porto Santo. Maar steeds als wij vertrokken kwamen zij net aan, dus dat is toen bij hele korte contacten gebleven. Zij varen nu al ruim een maand op met de Seaquest, met Harm, Jannet, Maren (6) en Linde (3). Harm en Maren kwamen gisteren zwemmend kennismaken. Maren komt nu zelf 's morgens even aanzwemmen om te buurten.
Vanmiddag (zaterdag) hoorden we om 4 uur ineens gejuich vanuit Karel's beach bar. We hadden even niet aan het tijdsverschil van 6 uur gedacht, wel gelezen dat de finale van de Championsleage vanavond gespeeld zou worden, maar geen erg in de tijd gehad. We zijn snel naar de kant gegaan en hebben het laatste half uur van de wedstrijd nog kunnen kijken. De Spaans sprekenden waren natuurlijk voor Barcelona, de "Nederlanders" voor Manchester United of liever gezegd voor van der Sar, vooral omdat dit zijn laatste wedstrijd was.
Om 5 uur waren we samen met de Seaquest uitgenodigd op de Luna Verde om iets te komen drinken wat uitgelopen is op een maaltijd met zijn allen, heel erg gezellig.

Zuidoost Bonaire

Woensdagmorgen hebben we de fietsen tevoorschijn gehaald om het eiland verder te verkennen.

Je ziet hier van alles in het wild!

Na zo´n 20 minuten kreeg ik een lekke band en jawel?. de plakspullen lagen nog op de boot, wat nu? Langs de weg stond een pick-up met een Amerikaans echtpaar wat zat te wachten tot zij opnieuw konden gaan duiken. Zij hebben ons met de fietsen terug gebracht naar Kralendijk waar we ze meteen naar de fietsen maker gebracht hebben omdat er ook een paar spaken gebroken waren.
´s Avonds zijn Wim, Marianne en hun gast Marleen bij ons aan boord geweest, dat was heel gezellig.
Donderdagmiddag is Henk met Wim op pad geweest om wat spullen voor de boot te halen en naar het ziekenhuis om te informeren of er iets aan zijn gehoorapparaten gedaan kan worden. Hier op Bonaire niet, maar hij heeft wel een adres op Curaçao gekregen waar hij terecht kan. Dat proberen we volgende maand en anders als we in Nederland zijn.
Ik ben samen met Marianne en Marleen naar Sorobon Beach Resort geweest waar we heerlijk op een stel ligbedden hebben gelegen, gezwommen en ons verwend met een lekker drankje op het terras.

Op het strand liep ineens een flinke leguaan voorbij, misschien op zoek naar iets lekkers om te eten?
Wim en Henk kwamen ons aan het einde van de middag ophalen voor een mooie rit over de zuidoostpunt van Bonaire. Dit gedeelte is heel vlak.

Geen sneeuw, maar zoutbergen.

Een groot deel wordt gebruikt voor de zoutwinning waar vroeger de slaven in moesten werken. Er staan nog een stel piepkleine slavenhuisjes.

Wim vertelde dat in ieder huisje 8 slaven moesten slapen, aan iedere kant 4 naast elkaar op hun hurken tegen de wand. Wat zijn die mensen toch altijd wreed behandeld!
Er leven op dit stuk veel flamingo´s, die tot de beschermde dieren horen.

We zien er een stel vliegen

en een groepje jonge flamingo´s die hun donsveren nog hebben.
Vrijdagmorgen hebben we de fietsen weer opgehaald en hebben we bij Warehouse (een soort Jumbo) net buiten Kralendijk boodschappen gedaan.

Naar Bonaire.

Vrijdagmorgen hebben we eerst de bui afgewacht voor we vertrokken van Jost van Dyke naar Bonaire. Helaas was de droge periode van korte duur, na een uur begon het weer te regenen wat de hele dag heeft aangehouden, variërend van matige regen tot tropische hoosbuien en dan krijg je het zelfs in deze omgeving gewoon koud! We hebben goed ingepakt in onze zeilpakken met ´s nachts ook nog een fleece vest eronder buiten gezeten. Gelukkig werd het zaterdag veel beter en hebben we daarna ideaal zeilweer gehad.
Dom genoeg zijn we weer vergeten om voor vertrek een zeeziekte pil in te nemen waardoor we alle twee last hebben gehad van katterigheid en het wachtlopen dan zwaar valt.
Maandagmorgen hadden we Bonaire al vroeg in zicht. Vlakbij de zuid oost punt van het eiland werden we verwelkomd door een groep dolfijnen waarvan er ook nog een paar hoog uit het water sprongen en ronddraaiden, dan geniet je weer van de show.
Bij Bonaire mag niet geankerd worden om het koraalrif te beschermen. Voor Kralendijk zijn moorings geplaatst waar je aan kunt liggen.

Rond 2 uur hoorden we fluiten en roepen, daar kwamen Wim en Marianne met hun boot met gasten voorbij varen. Wim was de laatste eigenaar van ´t Zwaantje in Dintelmond voor hij 2 jaar geleden met Marianne naar Bonaire is verhuisd om daar een nieuw leven te beginnen. ´s Avonds hebben we aan de wal bij Karel´s beach bar gezellig bij kunnen kletsen over hun en onze avonturen.
Dinsdag zijn we eerst naar de haven gewandeld die de moorings beheert om te betalen, voorlopig voor een week, daarna willen we ook nog een poosje in de haven gaan liggen.
Het water hier is kristalhelder, we liggen op de rand van een rif wat steil naar beneden loopt. Er groeit hier van alles en er zwemmen de mooiste vissen die we vanaf de boot al kunnen zien.

Een lekker stukje vlees op de barbeque.

Laatste dag op de Virgin Eilanden.

Jost van Dyke is een heel klein eiland waar geen 200 maar slechts 150 vaste bewoners zijn. We hebben de indruk dat het tempo en IQ van deze mensen niet al te hoog is. Degenen die een eigen winkeltje runnen zitten de hele dag op een stoel te wachten op een klant. Sommigen staan op als je binnenkomt, anderen kijken of je iets pakt en rekenen met je af. In de “supermarkt” staan wat artikelen in een rek, wat verse spullen in een koelkast en een paar zakjes met vis of kipfilet in de diepvries. Toen ik vroeg of er ook verse tomaten waren zei de man kijk maar in de koelkast, als ze er niet liggen heb ik ze niet. De verse artikelen laten ze denk ik liggen tot ze verkocht worden of uit zichzelf de winkel uitlopen, want in de andere winkel hadden ze wel wat tomaten en een paar paprika´s, waarvan 1 paprika nog maar 1 zwarte plek had, de rest was niet meer om aan te zien. De prijzen die ze hiervoor vragen zijn heel hoog, het is duidelijk dat de lokale mensen hier niets kopen en de toeristen moeten wel want er zijn geen andere winkels.

De vissers verkopen hun vangst rechtsreeks aan de restaurantjes van het eiland. Die is in ieder geval vers, de kreeften springen nog van de weegschaal.

We zien iedere dag een jongeman die met zijn elektrisch bestuurbare raceboot bezig is. Langs de kant maakt hij hem helemaal in orde, dan gaat hij een poosje met het ding racen waarna hij weer gaat knutselen.
De baai waar we liggen is rustig met een piepklein dorpje met een zandweg langs het water. Hier zijn een paar restaurantjes (zonder klanten) en een paar souvenirwinkeltjes met wat T-shirts en schelpen.

Aan het eind van de baai is een wat groter restaurant waar de hele dag wel wat mensen zitten en ´s avonds een muzikant speelt waar we het echte "Cariebgevoel" van krijgen. Het is duidelijk dat Foxy´s het trefpunt van de baai is, het hangt helemaal vol met allerlei verzamelingen die reizigers achterlaten, visitekaartjes, vlaggen, stukken van T-shirts, nummerborden vanuit allerlei landen e.d.
Vanaf de boot genieten we nog steeds van een groep pelikanen die hier de hele dag aan het vissen zijn, het blijft een prachtig gezicht om deze oervogels bezig te zien. Af en toe zien we ook nog een grote schildpad zwemmen.

We hadden verwacht de La Luna ook nog hier te treffen, maar die ligt waarschijnlijk in een andere baai of is al op weg naar haar volgende bestemming. Wie weet zien we haar nog een keer op een ander eiland.
Morgenochtend vertrekken we naar Bonaire waar we, als het meezit, ongeveer 3 dagen over doen. Weer een heel andere hoek van het Caribische gebied, we zijn benieuwd hoe het daar zal zijn.

Via Tortola naar Jost van Dyke.

Donderdag zijn we naar Tortola gevaren, het grootste en dichtstbevolkte eiland van de Britse Virgin Eilanden. Volgens de pilot is Road Town een levendige stad waar iedere dag een cruise schip aanlegt. Dit is verleden tijd, de winkels stellen niet veel meer voor en veel leven zit er niet in de meeste restaurants,

behalve bij Pusser´s, daar zit het behoorlijk vol, en we hebben deze dagen geen cruise schip gezien. De recessie heeft hier dus ook toegeslagen.

De haven ligt helemaal vol met huurboten die normaal onderweg horen te zijn met vakantiegangers.
Vrijdagavond hebben we voor de laatste keer samen met Patrick en Judith (Vivente) en Etienne en Denise (La Luna) gegeten. De Vivente hebben we zaterdagmorgen uitgezwaaid, zij zijn onderweg naar Europa.
Zondag zijn we naar Soper´s Hole gevaren, een baai aan de zuidwest kant van Tortola. Dit zag er wel leuk uit, maar was helemaal opgezet voor de toeristen. Dat hadden we na een dag wel gezien en zijn maandag naar Jost van Dyke gevaren dat zijn naam te danken heeft aan een Nederlandse piraat. Eind 16de tot begin 17de eeuw woonden hier voornamelijk Hollandse planters, daarna is het bezet door de Engelsen. Tegenwoordig wonen er nog ongeveer 200 mensen op het eiland die vooral van het toerisme leven.

Ze houden de piraten sfeer levend door de vlaggen en borden, natuurlijk ook voor de toeristen maar hier doet het nog niet zo kunstmatig aan.

Vandaag hebben we een wandeling gemaakt over een gedeelte van het eiland en zijn verder op de boot gebleven omdat de regen alweer uren uit de lucht valt.